Golden Staircase - "Złote Schody"

Droga...

Wtorek 26.08.08.

Wszystko mnie boli. Zmeczenie odczuwam wrecz na calym ciele. Nadal nie mamy pradu.

Jest juz ciemno, ale mimo to kontynuuje moj dziennik. Swiatlo swiec na cale szczescie pozwala jeszcze widziec co pisze.

Ostaniej nocy nie moglem spac. Budzilem sie dosc czesto, wyrywany ze snu na przemian to koszmarem o mrowczej inwazji, to z niesamowita sila zacinajacym deszczem.

W sumie dziwne, bo nigdy wczesniej ani deszcze ani inne czynniki otoczenia nie byly w stanie zaklocic mi snu. Hmm, moze to stres ma tutaj jakies znaczenie? Leje co raz czesciej i wiecej i co raz trudniej „zlapac” chocby jeden, suchy, sloneczny dzien. Samo utrzymanie Madhuvan w jako takim stanie pochlania wiekszosc naszej energii i mysli. Do tego ciagle problemy z pradem nie ulatwiaja nam zycia...a wciaz mamy tyle rzeczy do zrobienia. Co gorsza, wraz z deszczem przybywa nam zmartwien.

To, ze rano znowu bylismy przy turbinie, to sprawa oczywista, wiec celowo pomijam opisywanie tej czesci dnia (raczej poranka).

Przemoczeni zjedlismy sniadanie. Zaraz potem zaczelismy szykowac sie do wyjazdu do Nicoyi. Przez te kilka dni nazbieralo sie troche spraw, ktore wymagaly zalatwienia. To trzeba kupic pasze dla zwierzakow, to rure PVC no i zadzwonic do Guru Maharaja, zeby sie nie musial martwic. Od kiedy zabraklo pradu, nie ma z nami zadnego kontaktu. Musimy dac znak, ze wciaz zyjemy.

Aby z naszej posiadlosci dostac sie do glownej drogi (asfaltowki), najpierw trzeba „przetrwac” okolo 20 minutowa jazde, nazwijmy to, polna droga. Nielada to wyprawa, zwlaszcza teraz, gdy pora deszczowa co raz bardziej pokazuje swe pazury. Jesli twoj samochod nie ma napedu na 4 kola (4x4), powiem krotko, nie masz tu czego szukac.

Zamknawszy brame, ruszylismy w dol. Kreta i miejscami stroma droga, wciaz sliska i nasiaknieta deszczem, ktory padal zeszlej nocy, wymusza na kierowcy uzycia wyobrazni.

Po jakis 3 minutach jazdy, dotarlismy do miejsca, w ktorym wydawalo sie, ze drogi juz nie ma! Jeszcze 3 dni temu, najnormalniej w swiecie, mozna bylo przejechac ten odcinek. Teraz, po za ledwie 2 deszczowych dniach, jej szerokosc skurczyla sie prawie do szerokosci naszego samochodu. Spojrzelismy tylko po sobie, jak to zwyklismy juz zupelnie naturlnie robic przy takich okazjach... Teraz wyobrazni musial uzyc nie tylko kierowca, ale cala nasze trojka. Wstepne ogledziny, proba podjazdu samochodem do najgorszego odcinka. Kolejna ocena sytuacji. Jakby tak patrzec przestraszonym okiem, wyglada to tragicznie. Nawet jesli jest wystarczajace miejsce, zeby jakos przecisnac tam auto, to wciaz istnieje duze ryzyko, ze ziemia, przygnieciona ciezarem kol, zacznie sie obsuwac. 10-cio sekundowa burza mozgow, i decyzja-„Probujemy przejechac!”.

Jako, ze Gurunistha prowadzil juz wczesniej, to teraz rowniez on wskoczyl za stery. My z Babhru stalismy za krytyczny puntkem, starajac sie dac jakies wskazowki, naprowadzic kierowce na wlasciwy tor. Chwila niepewnosci, pot na czolach, zacisniete piesci. Udalo sie, nasza maszyna jest po drugiej stronie. Szybkie ogledziny „czarnego punktu” po przeprawie. Widac jak miejscami brzegi drogi ukruszyly  sie pod ciezarem kol jeszcze bardziej.  Na szczescie nie byly to  powazne zniszczenia.  Wskakujemy do auta.  Katem oka spojrzalem na twarz Gurunisthy. Byla blada i przestraszona, ale i podekscytowana calym zajsciem. W sumie nie wiele braklo, a teraz musielibysmy myslec, jak wyciagnac auto z dziury... Wzmozone dawki adrenaliny to teraz codziennosc.

Okey, jestesmy cali, samochod tym bardziej, wiec czas by pomyslec co zrobic z droga. O powrocie w taki sam sposob nie moze nawet byc mowy. Zbyt niebezpieczne, do tego dochodzi fakt, ze z powrotem jest „pod gorke”.

Z tylnego  siedzenia rzucilem haslo o budowie betonowej sciany w miejscu  najbardziej zagrozonym. Przedyskutowalismy pomysl, jego zalety i wady, po czym postanowilismy wdrozyc go w zycie.

Dotarlismy do Nicoyi, zalatwilismy sprawunki, zadzwonilismy do Guru Maharaja. Wiesci o turbinie, o ciagle padajacym deszczu nie przysporzyly mu powodow do radosci. Do tego nowo odkryty problem z rozplywajaca sie droga. Jednak zawsze dobrze uslyszec glos Gurudeva. Dodaje to sily, entuzjazmu i czujesz, ze jest ktos dla kogo naprawde warto znosic trudy pionierskiego zycia.

Jestesmy juz w drodze powrotnej. Jakies 5 km przed zjazdem na „nasza” droge, stoi nowo wybudowana ferreteria (sklep ze sprzetem i materialami budowlanymi). Parkujemy tuz przed wejsciem. Postanawiam wziac sprawy w swoje rece. Wchodze do srodka i probuje wytlumaczyc moim pociesznym hiszpanskim, czego mi trzeba. Nie wiem ile mozemy kupic „na raz” pustakow (samochod ma ograniczona pojemnosc). Dogadujemy sie ze sprzedawca (juz nas tu znaja), ze najpierw zaladujemy auto, a potem zaplacimy. Kurcze, jak latwo sie z miejscowymi dogadac. Do tego usmiech na twarzy, zyczliwosc, i poczucie ze chca ci pomoc. Zaladowalismy 30 pustakow, kupilismy jeszcze nowa lopate, cement. Zaplacilem za wszystko, a na koniec uscisnelismy dlonie z samym wlascielem. Musze dodac, ze uscisk dloni na Kostaryce, to swoisty rytual, czesc kultury i okazania szacunku. Fajnie podac komus tak szczerze„grabe”, w tym samym czasie patrzac sobie w oczy z usmiechem na twarzach.

Samochod jest niezle doladowany, wiec przynajmniej dobrze trzyma sie drogi. Skrecamy w prawo, i juz jestesmy na polnej, publicznej drodze. Tym razem, torche dluzej zajelo nam dotarcie do naszej drogi. Gurunistha zatrzymal samochod, wyskoczylem zeby zmienic przelozenie na 4x4. W sumie zanim ruszylismy z miejsca, zaczela sie mala dyskusja czy powinnismy probowac przeprawy na „druga” strone „czarnego punktu”.

Okazalo sie, ze jest wiecej za niz przeciw. Musimy przeciez rozladowac samochod, a to najlepiej byloby zrobic, wlasnie po drugiej stronie. Decyzja zapadla, ale nasz kierowca nie bardzo kwapi sie, by byc moca wykonawcza. Babhru nie wchodzi w gre. Jest na Kostaryce od zaledwie kilku dni, do tego jeszcze nie prowadzil tu samochodu.

Coz, jestem kapitanem tego statku, wiec czas wziac rowniez „ten” ster w swoje rece.

Zaczyna padac. Chlopaki stoja po drugiej stronie, wskazujac mi najlepszy z mozliwych torow, po ktorym powinienem przejechac. Czuje jak wzrasta cisnienie. Coz, nie ma wyboru, trzeba sprobowac. Puszczam powoli sprzeglo, caly czas trzymajac prawa noge na hamulcu. Nie latwo ruszyc z miejsca, gdy samochod nachylony jest pod tak duzym katem.

Adrenalina pomalu odcina myslenie, zaczyna sie szalenstwo. Jeszcze tylko pomysle o Krysznie i Balaramie i moge ruszac. Wspomnienie usmiechnietych twarzy Panow dodaje odwagi i nadziei. Ruszam z miejsca, wlaczam wycieraczki na wyzszy bieg, bo deszcz zaczyna mocniej padac. Samochod przesuwa sie powoli w gore. Co jakis czas spogladam na GN i jego sygnalizacje. „Jestes za blisko lewej strony”-krzyknal z przerazeniem. Zatrzymalem na chwile pojazd, probujac skorygowac ustawienia kol, stojac w miejscu. GN pokazuje, ze teraz powinno byc dobrze, i ruchem rak wsakzuje bym kierowal sie na niego. Tak tez robie. Przestaje myslec o zagrozeniu, i dodaje troche wiecej gazu. Samochod przyspiesza, a ja czuje moje szalenczo bijace serce.

Juuuuuhuuu, jestem na drugiej stronie! Jay Kana Rama!! 

Wyskakuje z samochodu. Wszyscy krzyczymy ze szczescia, i klepiemy sie nawzajem po plecach. Idziemy jeszcze zobaczyc jak teraz wyglada ten nieszczesny  fragment. Patrze na slady kol-dochodzi do mnie, ze bylo blisko...

Rozladowujemy ladunek, a Babhru, wciaz caly w emocjach komentuje zdarzenie.

On jest tu nowy, i ta zwariowana sytuacja to jedna z pierwszych jakie widzi, ale tez i nie ostatnia jaka zobaczy-to wiecej niz pewne.  Podekscytowany zaczyna mowic o saranagati. Przywoluje termin raksisyatiti visvasa, i tlumaczy jak wielbiciel zawsze polega na Panu, wierzac, ze On zawsze daje mu  ochrone. Gdy tylko dokonczyl ta mysl, zamilkl na chwile, po czym dodal, „Czasem ta cecha saranagati przejawia sie jako zupelne szalenstwo”...

Skonczylismy rozladunek, i ruszylismy w dalsza droge do Madhuvan. Postanowilismy sie rozdzielic. Zostawilismy Babhru w bazie, zeby mogl cos ugotowac. Tymczasem sami pozbieralismy narzedzia przydatne w murarce, nalalismy wody do 2 duzych zbiornikow i po chwili bylismy w drodze powrotnej do „strategicznego” miejsca.

Zaczela sie budowa betonowej sciany...

Nie jestem "gringo"!

Ostanio jakby troche mniej pada. A moze ja mniej ten deszcze juz zauwazam, bo w nocy ponoc przez kilka godzin niezle cedzilo. Cale szczescie, wreszcie tego nie slyszalem. Oznacza to jedno, dobrze przespana noc. Rzeczywiscie spalem niezle, pomijajac juz nawet to, ze we snie jakies oprychy probowaly mnie obrabowac. Hmm, chyba  za duzo czytalem przed snem auto-stopo-wiczowskich zapiskow Madhavendry.

Ranek, mimo ze ciezko bylo zwlec gnaty z materaca, byl optymistczyny, i gdzies tam w srodku czulem, ze bedzie to ciekawy dzien.

Sniadanie zjedlismy dzis nieco wczesniej niz zwykle, bo juz o 7 mielismy wypelnione brzuchy. Jako, ze slonce zaczelo pojawiac  sie na horyzoncie, (co zwiastowalo cieply i suchy dzionek), postanowilem dzis podzielic nieco inaczej nasza mala zaloge. Trzeba korzystac poki nie pada. Wyslalem chlopakow do plewienia ogrodka, by wreszcie mozna bylo zainstalowac folie, chroniaca nasze rosliny przed deszczem. Sam zas postanowilem ruszyc do Nicoyi pozalatwiac kilka naglacych spraw. GN nie byl zachwycony inofrmacja, ze postanawiam jechac sam. Nasz znajomy policjant, syn poprzedniego wlasciciela posiadlosci, nieraz  przestrzegal, ze samotne wyprawy moge byc czasem niebezpieczne. Ale jak tak pomyslec, to cale nasze zycie tutaj, jest samo w sobie dosc niebezpieczne. I nie trzeba tu nawet innych ludzi, by dosc szybko znalezc sie w tarapatach.

Coz wiec robic?  Pracy duzo, ludzi malo. Trzeba czasem zaryzykowac.

Jestesmy teraz na etapie zakladania nowego pastwiska, wiec samo przez sie, potrzebujemy odpowiednich nasion, by swiezo wyczyszczony teren, mogl wkrotce zazielenic sie soczysto zielona trawa. Przy pomocy lokalnych „pastwiskowych” autorytetow wybralismy odpowiedni gatunek, teraz tylko trzeba przywiezc nasiona.

Pozbieralem swoje rzeczy, zapakowalem do samochodu, po czym ruszylem. Mimo nocnej ulewy, droga nad ktora pracowalismy od kilku dni, wydawala sie byc nie tknieta przez zywiol. Wreszcie cos zaczyna dzialac. System drenazy  jaki uskutecznilismy na najabrdziej narazonym odcinku zdal egzamin. Ciekawe jak wyglada publiczna stokowka?

Miejsca, ktore juz wczesniej byly niezle nadwatlone, jeszcze bardziej pogorszyly swoj stan. Wrzucam 4x4 i zolwim tempem przemierzam blotniste bagno (bo inaczej tego odcinka nie da nazwac), slysze i czuje jak „cos” bezlitosnie obciera podwozie samochodu. Jeszcze kilkadziesiat centymetrow, i jestem juz na suchym ladzie. W sumie to dopiero poczatek prawdziwych deszczy, az strach pomyslec jak ta droga bedzie wygladala w szczytowym momencie...

Nie spieszac sie zbytnio, dotarlem wreszcie do asfaltowki. Stanalem na poboczu. Wysiadlem z auta by zmienic przelozenie na kola z 4x4 na 4x2. Katem oka zobaczylem jednego z miejscowych jak stoi i czeka na autobus. Widzac, ze jeszcze nie ruszylem, podszedl zwawym krokiem i zagail, czy nie jade moze w kierunku Nicoy. Z usmiechem odparlem, ze tam wlasnie zmierzam, i ze jesli chce to moge go podrzucic. No problem.

Mezczyzna zapakowal swoj bagaz do samochodu (jak sie okazalo pozniej, jakies 40 kg ryzu) i odjechalismy. Zaczela sie rozmowa. Fajnie, pomyslalem, idealny moment by popracowac na hiszpanskim. Bo co jak co, ale jezykow najlpiej uczyc sie „na zywo” J

Gdy jegomosc juz zlokalizowal skad jade, a raczej gdzie pomieszukuje, zwawo prowadzil konwersacje, wypytujac o zycie na naszej „fince” (farmie). Wielokrotnie podkreslal jej walory (co znaczyc musi, chlop bywal tam nie raz), zwlaszcza piekne widoki, przyrode i swieze powietrze. W pewnym momencie, padlo slowo „gringo”.

Zawsze myslalem, ze tym mianem „ticos” (tak siebie nazywaja kostarykanczycy), okreslaja wszystkich bialych, turystow, ktorzy przyjezdzaja na Kostaryke.  Jednak ow mily jegomosc, gdy go zapytalem jak to naprawde jest z „gringo” udzielil mi wyjasnienia.

Otoz, „gringo” to osoba z Ameryki Polnocnej, przede wszystkim z USA (z tego co sie dalo odczuc, praktycznie tylko USA). Dla pewnosci oznajmilem, ze jestem z Polski, pytajac jednoczesnie, czy dla niego to jestem czy  tez nie „gringo”. Na to pytanie, moj autostopowicz odparl blyskawicznie, jasno dajac do zrozumienia, ze NIE!

Brzmi super, nawet jesli jest to tylko polprawda, ciesze sie, ze nie jestem „gringo”. Heh, w sumie nawet nie wiem dlaczego?  Moze dlatego, ze Kostaryka, tutejsi ludzie, klimat, wszystko wydaje mi sie takie znajome, zywe, rzec moge wrecz, jak w domu. I moze to wlasnie proba utozsamienia sie z tym miejscem, napawa mnie lekiem, przed slowem „gringo”.

I nawet jesli nie jestem „gringo”, to przyznac musze, ze dla tych ludzi pozostane pewnie tylko bialym turysta, ktory ma kase (choc to nieprawda), nie musi pracowac (to juz w ogole nie prawda!!), i ktory tylko probuje nasladowac ich styl zycia.  A moze nie?

Czas pokaze, a na dzis, ciesze sie jeszcze ta mysla, ze nie jestem „gringo”, choc pewnie i tak nim jestem, hehe.

Wiem, stanowczo powinienem wiecej napisac o dzisiejszym dniu...ale to pozostawie na inna okazje.

Ide spac, bom padniety. Dobranoc.

kolejna kartka z dziennika pokladowego

Poniedzialek 25.08.08.

Wlasnie mija kolejny dzien, kolejny z serii tych dlugich. Niby czas plynie szybko, ale intensywnosc jego wykorzystania daje to swoiste poczucie  nieskonczonosci.

Zdaje sobie sprawe z tego, ze temat pradu (a raczej jego brak) staje sie pomalu nudny, ale mimo to postanowilem napisac raz jeszcze kilka slow.

W sumie, tyle co skonczylismy plewienie ryzowego pola, i zaczelo padac.

Najpierw dosc delikatnie, wiec nie przejmujac sie zbytnio kontynuowalismy zajecie. Deszcze nie ustawal, co gorsze przybieral na sile, i gdy po pewnym czasie stalismy na blotnistym polu przemoknieci do suchej nitki, zarzadzilem powrot do bazy. Po kilkunastu minutach szybkiego marszu blotnista sciezka wiodaca przez dzungle, dotarlismy na miejsce. Juz wtedy padalo bardzo mocno i wygladalo na to, ze deszcze z kazda minuta przybiera  na sile. 

Wzialem szybki prysznic, i korzystajac z wolnej chwili chwycilem za  japas. Minela zaledwie krotka chwila, i stalo sie cos zupelnie nie oczekiwanego.-zabraklo pradu…

Szybka ocena sytuacji i decyzja o wyprawie do turbiny. Zalozylem krotkie spodenki, a wokol pasa przewiazalem maczete. Ruszylismy z Gurunistha w dol zbocza. Droga byla bardzo blotnista, i co rusz grzezlismy w brazowej mazi po kostki. Po pewnym czasie postanowilismy sie rozdzielic, i jako ze bylem przygotowany do “zanurzenia”, poszedlem w kierunku “inletu”, a GN do turbiny aby “zrobic cisnienie”.

Schodzac w dol, sciezka prowadzaca do strumienia, miedzy drzewami mym oczom ukazal sie nie strumien, a rwaca, brunatna rzeka. Przyznac musze, ze jak dotad nie widzialem jeszcze tego potoku w takich rozmiarach. Dotarlszy do brzegu, przystanalem na moment, po czym wskoczylem do wody.

To malo przyjemne, gdy stoisz prawie do pasa  w zimnej, metnej wodzie, a na glowe pada deszcz. Szybko wiec zrobilem, co zrobic mialem, po czym ruszylem w dol rzeki. Spieniona woda co rusz uderzala z duzym impetem o wystajace skaly. Widok zywiolu przepelnil mnie respektem dla sil Natury. Pomyslalem przez chwile, ze chyba trzeba byc niezle szalonym, ze to wszystko jakos przetrwac. Usmiechanlem sie do siebie, z jeszcze wieksza predkoscia przeskakujac z kamienia na kamien.

Dotarlem wreszcie do turbiny, gdzie juz od dluzszej chwili siedzial GN. Odczekalismy swoje-cisnienie “wskoczylo” na  pozadany poziom, otworzylismy zawor-wszystko zdawalo sie pracowac poprawnie. Pozbieralismy rzeczy i wyruszylismy w droge powrotna. Troche staralismy sie rozmawiac, nawet zartowac z calej sytuacji, probujac tym samy rozladowac troche stres i frustracje.  

Przestalo nawet padac; prad byl tam gdzie byc powinien.

Okolo 6 po poludniu zaczela sie kolejna ulewa. Spojrzelismu znaczaco po sobie, i nawet jeden z nas ironicznie zapytal: “ciekawe kiedy znowu braknie pradu?”. Zblizala sie 7, I jako ze dzis moja kolej przygotowania kolacji dla Bostw, ruszylem w kierunku swiatynki.

Idac, dojrzalem palace sie swiatlo w opokoju Bostw. Pomyslalem wtedy, jak to fajnie, ze Panowie maja jasno, i ze caly nasz wisilek to wlasnie dla Nich. Zrobilo mi sie tak jakos jeszcze bardziej wesolo.

Ledwo zaczalem przygotowywac potrawe, gdy w jednej chwili zgaslo swiatlo. Rozesmialem sie na glos. To byl chyba taki typowo desperacki smiech-smiech przez lzy.

Mimo wszystko, postanowilem sie tym nie przejmowac, i w czasie gdy ryz stal na ogniu, zlapalem za mridange. Zaspiewalem jedna z moich ulubionych piesni, “kali kukkura kadana…” Ostatni raz spiewalem ja wspolnie z mnichami w Audarii, pare miesiecy temu. Piesn przywolala wspomnienia z porannego programu, a umysl szybko wyswietlil obraz przepieknych twarzy moich ukochanych Sri Sri Gaura Nitianandy. Skonczylem piesn, spojrzalem jeszcze w plomien palacych sie swiec…

Zycie nie konczy sie na elektrycznosci. Teraz raczej bym rzekl, bez niej sie dopiero zaczyna.

Janmastami w dzungli

Janmastami.

Dzien zaczal sie jak zwykle w okolicach godziny 3.30 rano.

Przed pojscie spac napisalem jeszcze maila do Guru Maharaja z zapytaniem kiedy powinnismy swietowac narodziny Sri Krsny w Madhuvan. Nie bylo to do konca jasne, z tego wzgledu ze wg kalendarza dla Audarii Janmastami przypada na 23, a wg naszego na 24. Stad mala niepewnosc towrzyszaca zaraz po przebudzeniu-czy to dzis jest TEN dzien, czy moze jednak jutro. Po mangala sprawdzilem swoja poczte, gdzie wsrod roznych maili czekal na mnie ten najwazniejszy-od Guru Maharaja. Instrukcja byla jasna i klarowna-obochdzimy swieto zgodnie z czasem Audarii, tzn. dzis. Informacja o tyle wazna, ze w Janmastami Gurudev mial dac wyklad, ktory mozna zobaczyc “na zywo” za posrednictwem internetu.

Po porannej pujy, wydoilismy Mangale, dostajac dla Pana Kryszny 5 literkow mleka :) Nakarmilismy ja i cielaka najlepiej jak sie tylko dalo. Troche pozniej wyruszylem z nimi na pastwisko. Na pasaniu krow polaczonym z intonowaniem uplynely 2 godzinki. Naprawde lubie wtedy intonowac, bedac razem z krowami na lonie natury. Daje to sporo spokoju, i umysl jakos mniej niesforny wtedy jest.  Po “wypasaniu” postanowilem zabrac sie za 10 canto Srimad Bhagavatam,. i tak mysle zlecialo spokojnie kolejnych kilka godzin. W miedzyczasie Babhru i Gurunistha ugotowali lunch dla Sri Sri Krsna Balaramy.

Probowalismy poczestowac prasadam Mangale i Daujiego, ale jakos dziwnie nawet nie mysleli o tym by jesc burfi (?!) czy purisy. Tylko banany zostaly laskawie przyjete.

Tylko pomyslec co by nasze krowy z Audarii zrobily, widzac taki poczestunek.

Po lunchu, pelni sil i entuzjazmu (mimo postu, hehe), postanowilismy dokladnie wysprzatac domek, w ktorym mamy zaaranzowana mala swiatynke i kuchnie. Do prawdy bylo czuc nastroj zaabsorbowania seva, jak przy sprzataniu swiatyni Gundica. Kazdy dal z siebie wszystko, by w jakis sposob moc bardziej umilic ten dzien Bostwom.

Po sprzataniu, szybki prysznic, i okolo 5 po poludniu zabralem sie za jeszcze jedna tego dnia puje, tym razem pelna. (normalnie, kazdego ranka robimy tylko “manasik”). Byl wiec abishek-kapalismy Panow w mleku i jogurcie, a zaraz potem  malowanie Panow. Gurunistha wraz z Babhru spiewali w tym czasie delikatny  lagodny bhajan, ktory pod koniec przeksztalcil sie w calkiem zywiolowe inotnowanie maha-mantry na jedna melodie. A ze puja to mniej wiecej 2 godziny, to…

W miedzyczasie zaczela padac-lalo wrecz niemilosiernie. Im blizej bylo godziny 9.30, tym bardziej rosla obawa, ze nie bedzie nam dane poogladac na zywo wykladu z Audarii. (nasz internet ma niestety ta wade, ze jak pada, badz jest pochmurno wtedy nie dziala…)

Jednak jakims cudem, w okolicach godziny  “zero”, troche deszcz zelzal, i internet dzialal. Podlaczylismy sie do pozostalych osob ogladajaych Guru Maharaja on-line. I wszystko chyba bylo by cudnie, gdy nie to, ze po chyba 5 minutach najzwyczajniej w swiecie, zabraklo pradu. Spojrzelismy tylko po sobie, po czym Gurunistha irocznie skomentowal “self-sufficiency ki jay…”.  Mimo malej frustracji, szybko udalismy sie zobaczyc co moze byc na rzeczy. Inwerter, w miejscu “zasilanie” pokazywal czerwone swiatelko. Znaczy to tylko jedno-brak cisnienia przy turbinie-tu przyczyny moga byc juz rozne… W pierwszej chwili Gurunistha myslal, zeby isc w kierunku rzeki, do “inletu” i przywrocic zasilanie. Analizujac jednak sytuacje szybko odradzilem mu ta wycieczke.

Ciemno, nic nie widac. Oslabieni calodziennym postem, do tego koniecznosc wejsc do rwacej rzeki…zla kombinacja.

Nie ma pradu-od tego swiat sie jeszcze nie zawalil. Zabralismy nasze latarki, i ruszylismy do swiatynki. Tam odpalilismy swieczki, i zabralismy sie za gotowanie.

Po ofiarowaniu przyjelismy prasadam. Ze wzgeldu na zaistniala sytuacje nergetyczna, postanowilismy przerwac post troche wczesniej niz sie powinno. Bylo skromnie-salatka owocowo-jogurtowa, i caranamrita. Zaraz potem udalismy sie na spoczynek, majac na uwadze ciezki poranek, jaki nas czeka…

Jak sie domyslacie, poranek to podroz w dol do rzeki, zimna rwaca woda, naprawianie malych uszkodzen…

Ale i tak, zycie jest piekne!! :)

W kierunku samowystarczalnosci-krotki filmik z Kostaryki

Blyskawica i prad

"Dzien z Wiecznosci" krotki filmik o naszym kostarykanskim zyciu!

atak "obcych"

male kostarykanskie co nie co

przy inlecie...tego dnia robilismy maly upgred

turbina

po drodze do turbiny mala kapiel w naturalnym jacuzzi...

pozary w Kalifornii...

Kostaryko-nadchodze!!

leckja pokory

zainspirowany komentarzem...

z ostatniej chwili...

wiosna

powroty...do pisania :)

coraz blizej...

zycia nie da sie opowiedziec w dwoch slowach...

droga od negatywu do pozytywu...

Jednak w oczach Śri Jivy można znacznie więcej powiedzieć o tym, co stanowi Wedantę estetyki. Zrozumienie siebie jako świadomych istot, to jak stanie u wrót transcendencji. Śri Jiva otwiera drzwi do życia w transcendencji, kulminującej w cyklicznym tańcu miłości (rasa) Śri Śri Radhy i Kryszny, jednoznacznym z ekstatycznym intonowaniem i tańcem Śri Caitanyi."

jest o czym pisac...